De standaardsmaak van een model

Vraag een beeldmodel om albumhoezen en je krijgt met verrassende regelmaat hetzelfde: paarsblauwe gradiënten, een eenzame figuur van achteren, bergen, mist, een cirkel als compositie-anker. Niet omdat het mooi is, maar omdat het gemiddeld is — het model geeft je het zwaartepunt van alles wat het gezien heeft.

Voor een cover is dat dodelijk. Een hoes moet in een lijst van dertig thumbnails opvallen. Gemiddeld is precies wat je niet wilt.

Begin bij een beperking, niet bij een beschrijving

De beste manier om uit die standaard te komen is jezelf een beperking opleggen voordat je iets vraagt. Twee kleuren en niet meer. Alleen typografie. Eén object op een egale achtergrond. Een fotostijl uit een bepaald decennium.

Een beperking dwingt het model uit zijn gemiddelde. En als bijvangst: beperkte covers werken beter op klein formaat, want er is minder te ontrafelen.

De thumbnail-test

Verklein je ontwerp naar 100 bij 100 pixels en kijk ernaar. Dat is de maat waarop de meeste mensen je hoes zien. Is het dan nog herkenbaar, of wordt het een vlek?

• Eén sterk vormelement dat op duimnagelformaat leesbaar blijft.
• Hoog contrast tussen onderwerp en achtergrond.
• Titel alleen als hij op die maat nog leesbaar is — anders weglaten.

Tekst op je hoes

Laat een model geen tekst tekenen. Zelfs de betere modellen leveren letters die van dichtbij net niet kloppen, en juist je artiestennaam is het laatste waar je dat wilt. Genereer het beeld zonder tekst en zet de typografie er zelf overheen. Dat is vijf minuten werk en het scheelt je een hoes die er amateuristisch uitziet.

Veelgestelde vragen