Automatisering vergroot wat er al is

Een geautomatiseerde beeldflow doet precies wat je hem opdraagt, honderd keer achter elkaar. Klopt je uitgangspunt, dan bespaar je uren. Klopt het niet, dan produceer je honderd keer hetzelfde probleem — en merk je het pas als het al gepubliceerd is.

De vraag is dus niet of je automatiseert, maar wélk deel. En dat is bijna altijd hetzelfde antwoord: de herhaling wel, het oordeel niet.

De scheidslijn

Automatiseer het mechanische deel: formaten uitsnijden, varianten per kanaal maken, bestanden benoemen en wegschrijven, metadata strippen. Dat zijn stappen met één juiste uitkomst.

Houd het kiezen met de hand: welke richting past bij de campagne, welk beeld is geloofwaardig, welke variant gaat naar de advertentie. Dat zijn stappen waar smaak en context in zitten, en waar een fout duur is.

Zo bouw je het op zonder je vingers te branden

Begin met een set van tien beelden die je met de hand hebt goedgekeurd. Dat is je referentie. Laat de automatisering daar de varianten van maken, niet de originelen.

• Maak eerst een kleine beeldset met vaste stijlregels en keur die zelf.
• Laat de flow daarna alleen afgeleiden maken: bijsnijden, schalen, varianten per kanaal.
• Bouw één controlestap in waar iemand kijkt voordat er iets naar buiten gaat.

Het teken dat je te ver bent gegaan

Als je bij het bekijken van je eigen output niet meer weet waarom een beeld gekozen is, heb je een stap te veel geautomatiseerd. Dat is het moment om er weer een mens tussen te zetten — niet als rem, maar omdat je anders niet meer kunt uitleggen wat je publiceert.

Veelgestelde vragen